Mag er over gevoelens gepraat worden?

     
     

Mag er over gevoelens gepraat worden?

Een eigenaardige titel? Ik weet het niet.

Ik kreeg de behoefte om iets neer te schrijven over hoe ik mij de laatste acht maanden gevoeld heb.

Ik wil hier het hier niet hebben over wat vooraf ging, maar gewoon over datgene wat ikzelf als slachtoffer psychisch moet verwerken.

Datgene waar ik moet tegen vechten, dat wat ik probeer te doen om in deze wereld te blijven. Een van de zaken, waar je heel vaak tegen moet vechten is die toch zo verleidelijk lonkende dood. Vooral vechten tegen het toch maar niet opgeven, want je hebt immers nog verantwoordelijkheden tegenover je partner en je kinderen. Ik begrijp hen, die naar deze oplossing grijpen, zeer goed. De dood lonkt constant heel verleidelijk. Heel vaak is de kracht en de wil, om er niet aan toe te geven, bijna onbestaande. Soms ben je echt op weg om er een einde aan te maken maar tot nu toe ben ik er steeds in geslaagd om terug te keren naar alle ellende die mij omringt en achtervolgt.

Het feit dat ikzelf mijn vader op zeer jonge leeftijd verloor en dat ik vind dat mijn kinderen een vader nodig hebben zorgde ervoor dat ik de drempel nog niet heb overschreden. Ik betrap er mezelf op dat ik constant op zoek ben naar dingen, die mij ertoe dwingen om in deze wereld te blijven. Tot nu toe ben ik hier steeds in geslaagd, ik weet echter niet of dit zal blijven lukken. Heel belangrijk is de sfeer en de opvang binnen het gezin. Op de momenten dat er hier spanningen zijn, is de dood heel verleidend dicht bij.

Een ander gevoel, waarmee je eigenlijk constant bezig bent, is de schuldvraag.

Wat heb ik in Godsnaam misdaan?!

Waarom werd ik zo behandeld?

Heb ik er ergens zelf schuld aan?

De twijfel aan jezelf is enorm en je zelfbeeld en zelfvertrouwen hebben het zwaar te verduren. Het erge van al die dingen is dat je eigenlijk geen antwoord op die vragen vindt. Je bent er constant mee bezig het blijft door je hoofd spoken, je slaapt er 's nachts niet van. Je moet daarom al meer dan een half jaar slaapmedicatie nemen. Ook dit geeft een heel beangstigend gevoel: "Ga ik ooit nog normaal kunnen slapen?". Zelf ondanks de medicatie, zijn er nachten bij, dat je eigenlijk niet goed hebt geslapen. Je wordt regelmatig badend in het zweet wakker. Je stinkt en moet sowieso 's morgens onder de douche om het zweet en de walg weg te wassen. Je vrouw koopt pyjama's voor je verjaardag dan kan je elke dag een propere aandoen! Het helpt, maar je voelt je er helemaal niet gelukkig bij en onmachtig bij!
Wat zou je het graag anders hebben!

En dan… is er dat enorme gevoel van woede.

Je voelt agressie tegenover de daders. Je probeert om je verstand te blijven gebruiken maar je primitief verdedigingsinstinct zegt je: "Val aan!, "Laat je niet doen!", "Je hebt niets misdaan, verdedig je" of beter "Gebruik je zelfverdediging!". Je weet dat dit geen oplossing is, maar moet je je dan laten afmaken zonder dat je iets kan terug doen? Want ik wordt zo moe van te proberen mezelf onder controle te houden en ik verlang zo naar rust, die ik helaas tot op heden niet vind.

Ook je eenzaamheid, het gevoel door iedereen in de steek gelaten te zijn! Je collega's, waar je 20jaar mee hebt samengewerkt en de situatie zeer goed kennen, zwijgen en mijden je precies alsof je een zeer besmettelijke ziekte hebt. Ook thuis moet je vaak zwijgen over hoe je je echt voelt want anders wordt het ook voor hen ondraagbaar. Je moet dus hulp zoeken in een centrum voor geestelijke gezondheidszorg en bij een psychiater. Ben ik dan abnormaal? Neen ik denk het niet, maar zonder hen overleef ik het niet! Ik moet toch ergens met mijn gevoelens terecht kunnen, zonder weer eens te moeten ervaren dat mensen afhaken.